มันเริ่มต้นจากข้อเสนอแบบทีเล่นทีจริงในเย็นวันสบายๆ ที่ซานโตอันโตนิโอ ฉันบอกมาร์ธาว่า "พวกเธอสองคนน่าจะถ่ายรูปด้วยกันนะ" เธอหัวเราะเหมือนฉันเพิ่งเสนอตัวถ่ายรูปติดบัตรให้พวกเขา "พวกเราไม่ใช่คู่รักแบบนั้นสักหน่อย" เธอว่า แต่ฉันเรียนรู้ที่จะไม่ถือเอาคำว่า "ไม่" ครั้งแรกเป็นเรื่องจริงจังมากนัก ฉันเลยถามอีกครั้ง และครั้งนี้เธอหยุดคิด

ตัดภาพมาอีกไม่กี่วัน เรามาเจอกันที่สวนกึลเบนเกียน ไม่ใช่ลิสบอนเวอร์ชันที่เสียงดังวุ่นวายของนักท่องเที่ยว แต่เป็นแบบที่อากาศเย็นกว่า ใบไม้ช่วยลดเสียงรบกวนจากเมือง และทุกๆ ทางเลี้ยวซ่อนม้านั่งหรือซุ้มประตูที่เชื้อเชิญให้ถ่ายรูป พวกเขาเลือกที่นี่เพราะมันเป็นที่ประจำของพวกเขา เป็นที่ที่พวกเขาเคยเดินเล่นด้วยกัน ไม่ใช่ "สถานที่สวยๆ" แบบสุ่มๆ ที่เจอใน Google

พวกเขามาโดยไม่มีความคาดหวังใดๆ ไม่มี Pinterest boards ไม่มี "เราอยากได้ท่าโพสแบบนี้เป๊ะๆ" แค่… ความอยากรู้อยากเห็น และนั่นแหละคือสิ่งที่สมบูรณ์แบบ เพราะการถ่ายรูปที่ดีที่สุดก็เหมือนกับการเดินเล่นยาวๆ ที่มีกล้องติดสอยห้อยตามไปด้วย เราเดินเล่นลอดอุโมงค์ใบไม้สีเขียว หยุดเมื่อไหร่ก็ตามที่แสงทำอะไรน่าสนใจ อย่างเช่นตอนที่พระอาทิตย์คล้อยต่ำและสาดส่องผ่านกิ่งไม้ ทำให้ผมของมาร์ธาสว่างราวกับตั้งใจ

พวกเขาไม่ได้เกร็ง ที่จริงแล้ว ตัดคำนั้นทิ้งไปเลย ตอนแรกๆ ก็มีเกร็งบ้างเล็กน้อย (มันเป็นอย่างนั้นเสมอ) แต่พอผ่านไปห้านาที ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ดินิสโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นโดยที่ฉันไม่ต้องบอก มาร์ธาหัวเราะไม่ใช่แบบ "ฮ่าๆ" ที่สุภาพอีกต่อไป แต่กลายเป็นแบบที่ทำให้จมูกย่น ฉันแทบไม่ได้พูดอะไรหลังจากนั้น แค่เคลื่อนไหวอย่างเงียบๆ และเก็บภาพช่วงเวลาที่เกิดขึ้นระหว่างนั้น

ตอนท้าย พวกเขาบอกว่ามันรู้สึกง่าย สบาย เหมือนพวกเขาแค่ไปเดินเล่นและบังเอิญได้ความทรงจำเล็กๆ น้อยๆ เป็นร้อยๆ เรื่องติดกระเป๋ากลับมาด้วย นั่นแหละคือตอนที่ฉันรู้ว่ามันได้ผล เมื่อรูปถ่ายเป็นแค่หลักฐานของช่วงบ่ายที่ดี ไม่ใช่เหตุผลของการมีช่วงบ่ายนั้น